De media, vooral dan de geschreven pers, maakt regelmatig gretig gebruik van bijnamen die de spelers van bepaalde clubs toebedeeld kregen. Enkele voorbeelden voor diegenen die hier weinig kennis van hebben. De Jeanettes (Ronse), de Ajuinen (Aalst), De Maneblussers (KV Mechelen), de Vlaaikensmannen (Lierse), de Petermannen (Leuven), de Gilles (Binche), de Suikermannen (Tienen), De Wawas (Waremme), de Robisons (Visé), de Pierrots (Ukkel), de Durmejongens (Hamme), de Doggen (O. Charleroi), de Zebra's (Sp. Charleroi), de Wolven (La Louviére). Om er maar enkele te noemen. Velen hebben een link met hun gemeente en/of embleem en zijn dus vrij evident. Bij Beerschot werden en worden de spelers de "Mannekens" genoemd. Voor de oorsprong hiervan moeten we teruggaan naar de periode na de eerste Wereldoorlog.

In die periode had onze ploeg een Engelse trainer, Jimmy Valence. Heel wat Engelse soldaten verbleven toen nog in ons land. En omdat de trainer van Beerschot een landgenoot was kwamen ze de mauve-witten aanmoedigen. Ook telde Antwerpen die tijd een sterke Britse aanwezigheid. De meesten daarvan vervulden een rol bij diverse havenbedrijven die onze Metropool rijk was.

Tot die groep behoorde een zekere mijnheer Scrubby, die destijds bedrijfsleider was bij Bell Telephone en een stem als een kanon had. Hij moedigde de spelers steeds aan met de kreet "Come on the Blues". Niet ver van Scrubby zat steeds een dame, mevrouw Crabbé, die deze kreet scheen te willen vertalen in het Nederlands als "Komaan Mannekens". En zodoende is deze mevrouw Crabbé zowat de meter van onze "Mannekens", een naam die in de loop der jaren nog aan spankracht zou toenemen.

Tegenwoordig zijn er voor onze zowel als voor andere clubs ook nog andere roepnamen bijgekomen. Deze vinden tegenwoordig meer hun oorsprong in de aan de supporters door hun tegenhangers toebedeelde bijnamen.